Overgang

“Heb je dan echt niets anders te doen dan de hele dag op de bank te liggen? Ga nou eens even aan de kant, dan kan ik daar stofzuigen, hé, verdorie, allemaal haren en koekkruimeltjes! Nee, sorry, je hebt helemaal gelijk, de kruimels zijn van mij, jij eet geen koekjes natuurlijk...” De zwarte kat zit mij heel relaxed aan te kijken, net als altijd sierlijk kalm en onverstoorbaar. “Ja, Mojo, ik moet af en toe een beetje mopperen, anders verleer ik het nog.”Ik woon namelijk alleen, met de zwarte kater Mojo, in een flatje in Enschede. 

Een half jaar geleden nog had ik een gezin met drie mannen en nu ben ik officieel een alleenstaande vrouw. En bovendien een vrouw in de overgang. Het is even wennen. Het is vooral loslaten. Soms komen er van die gedachten als : “Ik doe niet meer mee, als vrouw...” Ik zie reclames voor tampons en denk: “Dat is niet meer voor mij, aan mij hebben ze niets”. Maar gelukkig ben ik ook geen doelgroep voor de pijnstillers en heb ook geen last van opvliegers. Ja, het 'vliegt mij af en toe aan' allemaal, de vervelende gedachten dat het allemaal voorbij is en dat ik helemaal alleen ben. Maar ik laat ze maar komen en gaan. Ik duik wel in mijn emoties want die zijn als golven van de zee, ze overspoelen je even en dan kom je weer met je kop boven water. Probeer de golven niet te ontwijken want dan verzuip je. Ik ga mee met de flow, accepteren, loslaten, ik laat de volgende golf weer over me heen gaan. Soms lukt het even niet, ik ben ook maar een mens...Maar ik ben er van overtuigd dat mijn houding tegenover het leven mij veel klachten bespaart. (De ene keer dat ik dacht last van de opvliegers te hebben, was de verwarming in de slaapkamer per ongeluk aan....)

Loslaten en overgaan naar de nieuwe periode van het leven, dat is het. Mijn kinderen zijn het huis uit, ik hoef niet voor ze te zorgen. Ik mag nu helemaal voor mezelf zorgen en ik heb geen reden om het niet te doen, ik heb geen andere afleiding en ook geen andere prioriteit. En dat is nieuw!Ik mag het helemaal zelf weten. Als ik op zondagmiddag mijn column wil schrijven, dan doe ik dat. Ik eet wanneer ik honger heb en niet omdat het zes uur is. Ik hoef niet met lede ogen vlees te snijden, dat ik zelf niet eet. Als ik een vrolijke bui heb, dans ik door de kamer heen, niemand die het gek vindt. Maar als het thuis niet gezellig is, dan is het echt wel mijn eigen schuld! Als ik uren achter elkaar blijf huilen, dan is het mijn keuze en er is niemand die mij kan troosten en ook niemand die ermee zit. Op de kat maak ik geen indruk en zolang ik hem af en toe wat eten geef, vindt hij mij wel lief. Daar ben ik trouwens ook niet zo zeker van, of hij mij lief vindt en het maakt mij ook eigenlijk niets uit. Dat geldt ook voor mensen is mijn laatste zeer verrassende constatering. Het maakt mij helemaal niets uit of mensen mij lief vinden, is dat niet geweldig? Je moet wel weten hoe druk ik mij er om kon maken, vroeger. Moet je mij nu zien. Alleen thuis, genietend van de stilte en de rust, alleen aan het wandelen in de natuur. Ik doe waar ik blij van word en niet waar ik waardering voor krijg. Ik trek aan wat ik zelf leuk vind en niet wat er in de mode is. Kan mij het schelen...Ik ben in een nieuwe fase van mijn leven gekomen en aanvaard met open armen en open hart mijn volgende avontuur!