Huilbaby

Er komt een wolk van een baby op bezoek, gedragen door een mama met grote wallen onder haar ogen. "Ik word er helemaal gek van, hij slaapt niet!" klaagt de moeder. Ze krijgt een kopje thee van mij en vertelt. "Overdag is er niets aan de hand, het is een schatje. Maar ’s nachts is het verschrikkelijk, hij wordt elke keer gillend wakker. Ik weet niet meer wat ik moet doen." Heb ik dit ergens eerder gehoord? Tijdens de Materia Medica lessen op school? Ik heb echt medelijden met de moeder, ze ziet er moe uit, maar de baby kijkt mij stralend aan met een brede glimlach, alsof hij wil zeggen: "Je moet niet geloven wat mijn moeder zegt, hoor, ik ben een engeltje!" Ik mag hem zelfs op schoot hebben, hij is niet bang voor mij. Toch kijkt hij mij doordringend aan.

Dit kindje krijgt van mij Stramonium en ik leg aan de moeder uit, dat het een homeopathisch middel is, gemaakt uit een Doornappel. Ik vind namelijk, dat mensen moeten weten, wat ze innemen of aan hun kind geven en ook waarom. De laatste hoef ik niet meer uit te leggen, als ik zeg, dat Stramonium in de familie Nachtschaden hoort.

"Nou, dat ís die ook echt! Een nachtschade!"

Meteen de eerste nacht slaapt de baby rustig door. Na 3 nachten gaat het echter weer mis. Herhalen en potentie verhogen wil niet helpen. Nog een keer proberen dan. Na een week belt de moeder weer. Baby slaapt weer, maar de moeder weet niet, of dat door mijn middeltje komt. De babykamer is namelijk gezuiverd. "Ge…wat?" vraag ik. "Mijn vriendin is geweest, ze zei dat er allemaal geesten in de kamer waren en dat de baby daar bang voor was. Ze heeft de kamer gezuiverd en nu slaapt ‘ie weer! Maar misschien hebben jouw middeltjes ook wel geholpen, hoor!"

Geesten in de kamer. Dat kan, we moeten niet alleen dat gene geloven wat we zien, want dan zijn we erg beperkt. Maar je moet er wel gevoelig voor zijn, vind ik, anders slaap je gewoon door, geesten of geen geesten!

Ema Sindelarova, klassiek homeopaat in Haaksbergen

Column voor Dynamis, 2009