Hans

Hans en Anja zijn een dierbaar stel vrienden waar ik altijd op kan rekenen en zij op mij. Gaat mijn zoon op kamers, Hans heeft een aanhanger. Heb ik een behoefte aan een 'bakkie troost', kan ik altijd aanbellen. En heeft Hans last van zijn rug dan is de eerste wat hij doet, Eucalypta bellen, dat ben ik. En omdat hij een tuinontwerper is, weet hij ook veel van planten. “Rhus toxicodendron? Is toch hartstikke giftig! Ruta? Welke... graviolens? Je bedoelt gewoon een wijnruit? Zo'n lelijke plant geef je mij?”

 Een dag nadat Hans en Anja mij hebben helpen verhuizen, vorig jaar, ging ik een seminar over de Banerji protocollen voor het behandelen van kankerpatiënten bijwonen. Niet wetende dat de eerste cliënt die ik op deze manier zal behandelen, Hans zal zijn. Anja belde, Hans heeft een snel groeiende hersentumor, de artsen geven hem ongeveer 2 jaar nog. Schrik, ongeloof, verdriet. Hoe kan dat, waarom hij? Maar ook een enorme kracht kwam naar boven: Hans was bereid om alles te doen om beter te worden: operatie ondergaan, op zoek gaan naar de mogelijke oorzaak van zijn ziekte, zijn voeding aanpassen, de lelijke Ruta slikken samen met calcium phosphoricum, boeken over kanker lezen, brieven aan zijn overleden moeder schrijven en omdat hij ook graag beeldhouwt heeft hij symbolisch de tumor uit zijn eigen hoofd weggehakt. Van alle kanten werd er hulp aangeboden. Hans voelde zich steeds beter en had zijn energie weer terug, gaf weer beeldhouw workshops en ontwierp mooie tuinen, maar de volgende scan was alweer een shock: nieuwe groei, veel grilliger dan eerst en niet operabel. Alweer verdriet, maar ook boosheid en teleurstelling. Er volgt een chemokuur, wel met behulp van orthomoleculaire supplementen van de natuurgeneeskundige, een flesje Diospiros kaki van Eucalypta en een dosis Ignatia van mijn collega. We combineren, overleggen, improviseren. Ondertussen werkt Hans nog steeds aan zichzelf. Er komt een moment van acceptatie: “Misschien ga ik gewoon dood. Oké dan. Ik heb een mooi leven gehad tot nu toe en geniet nog steeds elke dag, misschien was dat het dan. Ik ben tevreden.” Maar opgeven doet hij niet, accepteren en opgeven zijn verschillende dingen. Na een volgend teleurstellend gesprek met de specialist word ik weer gebeld. “Weet je nog iets, Ema? Het is weer helemaal mis...”

Ik zou willen kunnen toveren. Ik had veel liever nog dan op het Kentcollege op Zweinstein willen afstuderen. Maar er is toch iets als magie gaande, of op zijn minst synchroniciteit. De volgende dag bel ik met mijn collega, die net terug is uit Afrika, waar ze haar eerste ervaring opdeed met PC middelen en echt wonderen zag gebeuren. “Is er ook een PC hersentumor?” vraag ik haar. “Ik ga er achteraan!” zegt ze en dat doet ze dan ook onmiddellijk. En heel toevallig was op hetzelfde moment een nieuw PC middel ontwikkeld voor een glioblastoma multiforme. Drie dagen later lag het middel al op de mat bij Hans en Anja, direct van de Hahnemann apotheek.

Hans heeft zijn vertrouwen weer gevonden. Hij geniet van het leven van nu, heeft genoeg energie om alles te doen wat hij wil. Binnenkort wordt hij 50 en zijn vrouw ook, dat wordt gevierd met een feestje. Hans heeft er voor gekozen om alleen de hulp te gebruiken waar hij zich goed bij voelt. Een volgende, experimentele chemokuur heeft hij geweigerd. “Als ik iets kan doen, dan vraag je het, hé?” zeg ik elke keer.

Anja belt. “Er is wel iets wat je kunt doen Ema. Wil jij met je vriendje een paar liedjes zingen op ons feestje?”

Ema Sindelarova, Klassiek homeopaat & Kindertolk in Enschede

column voor Dynamis nr. 76, december 2013