Arnica legende

In Praag staat een kasteel Vyšehrad, hoog op een rots, waar onder de rivier Vltava oftewel Moldau stroomt. Er gaan een paar legendes over Vyšehrad, onder andere de legende over Horymír en zijn trouwe paard Šemík. Horymír was een middeleeuwse boer, die in opstand kwam tegen de graaf. Daar houden graven in het algemeen niet van, dus Horymír werd in gevangenis gezet in Vyšehrad en veroordeeld ter executie.

Horymír had een laatste wens, nog een keer op zijn trouwe paard te mogen rijden. Vooruit dan maar, maar de hekken van Vyšehrad gingen natuurlijk allemaal dicht. Horymír besteeg zijn Šemík, fluisterde iets in zijn oor, het beest nam een aanloop en sprong over de kasteelrand van de rots naar beneden. Verbouwereerd liepen de mensen naar de rand om naar beneden te kijken en zagen hoe Šemík met Horymír op zijn rug de rivier Vltava overzwom en galoppeerde richting Neumĕtely, aldus naar huis.

Wat een onzin, dachten we als kinderen toen we deze legende te horen kregen op school. En zeker als je een keer in het kasteel Vyšehrad bent geweest en de diepte daaronder ziet, lijkt dit volkomen onzin, een uit de duim gezogen verhaal om de Tsjechische geschiedenis een beetje meer kleur te geven. Dat arme beest zou alle vier de poten (sorry, benen) breken na zo'n sprong dus hoe zal die dan “richting Neumĕtely galopperen” ?

Op de valreep van vorig jaar is er echter iets wonderlijks gebeurd wat mij weer in oude legendes liet geloven. Toen het overal zo glad was ging mijn man Robbie naar eigen zeggen een cadeautje kopen voor mij in het dorp, want ik heb de nare gewoonte om op 1 januari jarig te zijn, elk jaar opnieuw. Hij is uitgegleden op een stoepje, (jammergenoeg nog voordat hij een cadeautje kon kopen) en heel ongelukkig gevallen. Tot zover geen bijzonderheden, maar vanaf hier wordt het een nieuwe legende, let op! Iedereen die hem wilde helpen snauwde hij af, krabbelde overeind, liep terug naar zijn auto en reed naar huis. Later bleek hij een gecompliceerde breuk te hebben in zijn rechter enkel. De fibula was compleet in twee stukken, alle banden aan de ene kant waren afgescheurd en aan de andere kant verrekt. Er volgde een spoedoperatie waarbij ze met behulp van een plaatje en een aantal schroefjes de enkel in zijn oorspronkelijke staat trachtten te krijgen.

U ziet hier een typisch Arnica toestand beschreven. Alle hulp afwijzen, ontkennen dat er ernstig letsel is en de enige gedachte die er in je hoofd gaat is: “ Ik moet naar huis, zélf!” Een schrikreactie, die er voor zorgt dat je tijdelijk de pijn kan uitschakelen, want je moet overleven, je moet doorgaan. Zo is het dus mogelijk, dat Robbie richting huis rijdt en Šemík galoppeert richting Neumĕtely. Ik heb de oude Tsjechische legende eindelijk begrepen. Robbie kreeg onmiddellijk een hoge dosis Arnica en nu wordt hij gevoerd met Symphitum en Ruta. Hij kan dan nu doen waar hij goed in is: de poot (sorry, been) stijf houden.

column voor Dynamis nr.65, januari 2011